Categorie archief: Steden

Fontys ILS Coolhunt update April ’14

Every 5 weeks a few students from Fontys International Lifestyle Studies come together with their Coolhunt-lecturers to brainstorm on all signs of the time. What are the signals worth analyzing and what do we learn about the developing mentalities worldwide?

Constructed by Desiree Laureijssen,Talisa Ong, Madeleine van Wettum and Fleur Stiels. Supervised by Ingeborg Bruinewoud. Written by Fleur Stiels

Once again gathering in the ‘House of Creative Concepts’ in the Spoorzone in Tilburg, it was the perfect moment for sharing international findings and coolhunts: all students had just returned from their study tour to Copenhagen and New York. This was thus a great way to start our third gathering and to discuss all the signs we had found.

First, the Copenhagen coolhunts came up. Mostly, our findings consisted of shops which were selling local handcrafted creations and places in the city which were set up to encourage meetings with other citizens. Most of these shops and meeting places could be found in the upcoming city area Vesterbro. Shops with local handcrafted goods such as Handcrafted Copenhagen and the ceramics selling shop Priip are neat examples of shops where pure craftmanship is being sold.

An example of an alternative Copenhagen meeting place is Foderbrættet, a restaurant that was inspired by other Hot Dog Gourmet restaurants in London and Los Angeles. Here you can get luxurious hot dogs and sausages, all dished up in a very hipster-looking way and share these with other guests, while enjoying a fancy cocktail or a glass of champagne. According to owner Micheal José it’s the perfect men cave for everyone (and not just men). Another interesting meeting place was Bynes Forlag, a little discrete publisher café where authors were able to work on their books (which were published by the publishing house Bynes Forlag of course) and get inspiration by everyone who would like to have a quick stop at the café.

Luxurious hot dogs, salads and fancy cocktails at Foderbrættet, everybody's men cave.

Luxurious hot dogs, salads and fancy cocktails at Foderbrættet, everybody’s men cave.

While talking about signals like these, it was inevitable that Dutch signals were brought up as well. Both of these signals contained both the handcrafting factor and the meeting factor. Hutspot Amsterdam is a place like that. It’s some sort of café where guests can eat and drink, but there’s also plenty of room for creatives and designers in the Hutspot Store to show their creations.
Crafts&Co in Maastricht is a similar concept. Here designers can rent a table and display their goods, while there is also the possibility to talk to the designers when they are there and to get a nice cup of tea with an organic muffin.

Video showing the diversity of Crafts & Co

While talking about all these authentic signs, we couldn’t help but switch over to the more technological signs we had gathered. While discussing these signs we came to the conclusion that many people still have a hard time adjusting to all the technological developments around them and accepting the possibilities all these developments are giving us. An article of the Los Angeles Times stated that a woman was attacked in a bar after she refused to take off her Google Glass. The people who attacked her weren’t happy with the fact that the woman was able to film those people whenever she wanted to. People who are wearing Google Glass are more often mentioned as ‘Glassholes‘, since many people wearing the Glass are expected to completely ignore the outside world because they are constantly being busy with their Google Glass. Wether you like to discuss this subject or not, it is a fact that technological developments will change our everyday life.

A video showing the ‘unwanted side effects’ of Google Glass

Technological improvements are often meant to improve and simplify our lives, but there always have to be improvements that don’t have those same intentions. For example, Nevermind, a horror adventure game which uses so-called biofeedback to intensify the game. In other words, this game knows when you’re scared and gets even scarier. The biofeedback element detects your heart rate variability while playing and the game will automatically respond to you and your increasing heart rate, which makes it even more horrifying to play. Another example of “scary” technological improvements is Labyrinth Psychotica, an virtual-reality outfit which gives you the chance to experience a pshychosis. Not a very pleasing experience, I assume.

The Nevermind video game knows how to shit your pants!

The virtual-reality outfit which gives you the chance to experience a pshychosis

The virtual-reality outfit which gives you the chance to experience a pshychosis

While discussing these fearful concepts, the coolhunts found in New York came in handy too. Since the 9/11 attack, New York keeps an eye open for all kinds of terrorism. Even worse: the citizens of the Big Apple are constantly informed of all the bad things that might happen. Metro tickets with slogans as ‘If you see an unattented package, don’t assume it was left by accident’ and ‘Surf this train and this ride could be your last’ and posters with questions directed to the society about teenage pregnancy are scattered around the city. It almost seems as if the government is trying to scare their inhabitants on purpose, to keep them in fear and to force them to always be aware.

New York citizens are constantly informed of all the bad things that might happen

New York citizens are constantly informed of all the bad things that might happen

Discussing all these heavy subjects, we thought it would be nice to get back to a more positive subject again. In this case: bees. 2014 is supposed the be the year of the bees, especially when you take a look at all the recent movements on how to save the bees. Bees are considered to be a very important factor of our human lives, sadly the greatest part of society doesn’t get that. Bees contain the balance between flora and fauna, which automatically contains our human’s lives balance. Small trends such as Urban Beekeeping are becoming more and more popular for many people. While more people are going to live in the city, the urban areas could be a very interesting place for bees to stay and live as well. In the meantime, big organizations such as Philips are designing urban beehives, to give the Urban Beekeeping a more sexy feeling and look.

Philips makes Urban Beekeeping sexy again!

Philips makes Urban Beekeeping sexy again!

It’s a fact, bees are not only keeping us alive, but they are gratifying to collaborate with as well. Portuguese designer Susana Soares has developed a device for detecting cancer using trained bees and Canadian artist Aganetha Dyck collaborates with bees to create sculptures that explore the relationship between humans and bees. Looking at all kind of signals showing the importance of bees, you indeed have to admit that 2014 is supposed to be the year of the bees.

The last cluster we created consisted of all kind of coolhunts which made life easier and more fun. For example the Chineasy illustrations by ShaoLan Hsueh. These illustrations will teach you how to understand basic Chinese characters.

Chineasy makes it easier to remember and recognise Chinese characters

Chineasy makes it easier to remember and recognise Chinese characters

Or The Hitch, a platform just like AirBnB, which helps you find attractive and affordable wedding venues, which, apparently, is very troublesome to find. And ofcourse the Spritz app, the app that can help you to read up to 1000 words a minute. The concept of Spritz is very simple, but also very effective. The app shows you one word of a sentence at a time, displaying the words by quick speed. You can adjust your reading speed, so you can improve your own reading skills. In the beginning the high speed might look inconvenient to your eyes, but by practicing you should be able to handle the fast reading speed.

The Spritz app teaches people how to read faster – up to 1000 words a minute

Thank you for reading and next time we will be back with a new update!


Shanghai impressies – laatste deel

Door: Carl Rohde

Je kan er zo naast zitten hier. We hebben ons allemaal wel eens verbaasd over het sociale feit dat het in China geaccepteerd is voor veelal wat oudere mannen om in pyama door hun buurt te wandelen of naar het park te gaan. Tegenover mijn hotel is een exotisch parkje en daar zie je ze iedere ochtend tai chi’en. In pyama dus.

chinezen in pyamaMijn idee was altijd dat deze wat oudere heren er gewoon hun gemak van namen. Ze zijn zo vertrouwd met buurt en park dat ze simpelweg niet meer de moeite nemen om zich ‘fatsoenlijk’ aan te kleden. Foute inter­pretatie, veel te Westers gedacht.

In China draait alles veel minder om  een ‘enjoyable easy going lifestyle’ en alles veel meer om het continu tonen van de status die je hebt opgebouwd. Hoe statusvol kan het-over-straat-lopen-in-pyama dan wel zijn? Behoorlijk. In China geeft het aan dat je voldoende geld hebt verdiend om niet meer te hoeven werken. Dat moet getoond worden! In pyama.

Ik ontmoette hier iemand die voor (Engelse) studenten studiereizen naar Shanghai organi­seert. Hij vertelde dat alle studenten (natuurlijk) het Shanghainese uitgaansleven in willen. Kijken hoe imponerend cool hier het geld uit de zakken geklopt kan worden. Het animo om een van die immense fabrieken hier te bezoeken – kost een dagtocht – is aanmerkelijk minder groot. Chinezen glimlachen vriendelijk om die keuze, maar die glimlach wordt gecombineerd met enige minachting. Hoe kun je hier nu alleen maar uit willen gaan? En niet leren van hoe China, als geen ander: The Manufacturer of the World, zijn magistrale werkkracht organi­seert en zijn geld verdient in die immense fabrieken? Onbegrijpelijk decadent vindt men dat hier. En men glimlacht beleefd.

money shanghaiWe zijn Nederlanders, dus toch maar even wat prijzen. Ik zit in een Chinese buurt. Net buiten de echte stad, waar alles minstens het Nederlandse prijsniveau heeft. Twintig minuten met de metro om er te komen. Een kaartje kost 30 cent  – tenminste moet je wel zo electrische pas kopen. Zo niet, dan ben je een tourist en betaal je voor hetzelfde ritje ongeveer twee euro. Ik ben van mijn eigen buurtje gaan houden. Het hotel is best wel goed – 40 euro per nacht. Ik breng mijn overhemden, broeken en pakken zelf naar de stomerij – 1,25 per stuk. Ik eet bij de Chinees – 3,5 euro. En eergister vond ik een Japans restaurant voor studenten. Toen alleen maar een paar sushi gegeten – kijken of mijn buik de kwaliteit aan kon. Missie geslaagd. Gister heel veel sushi’s gegeten – overheerlijk voor 3,5 euro. Vanavond ga ik los. O ja, en op iedere straathoek kun je een voetdrukpunt massage halen. Ideaal voor als je veel loopt. 6 Euro voor een uur – inclusief kopje thee.

Ik ontmoette hier een negentienjarige student uit Amsterdam. Hij studeert er logistiek en loopt hier stage. Eerlijk gezegd bewonder ik de ondernemerslust van dergelijke studenten. Zo-ver-van-huis-alleen-in-een-vreemde-stad: dat gevoel. Ik geloof, als ik eerlijk ben, dat ik het toendertijd op die leeftijd helemaal niet gedurfd zou hebben. “85% van mijn mede­studenten in Amsterdam zoekt een stage binnen een straal van vijftien kilometer van zijn huis. Zodat hij/zij niet ver hoeft te reizen”, zo vertelde hij. “De andere 15% wil juist de wereld in en grenzen verleggen”. Die gaat bijvoorbeeld naar Shanghai. Kiezen we voor gemak & veiligheid of voor het onbekende & ongekende kansen?

Vind je deze columns leuk? Volg me dan op twitter.

Carl Rohde

Shanghai/China: Wat is er goed? Wat is er slecht?

Door: Carl Rohde

taxi shanghaiOveral waar ik in de wereld kom om met studenten te gaan Coolhunten vraag ik ze na een tijdje wat Het Beste aan hun land is en wat Het Slechtste. Dat doe ik overigens bij iedereen: van de chauffeur die me van luchthaven naar hotel vervoert tot en met de journalist die een interview met me wil. Vragen als deze werken al bruggetjes. Mensen vinden het leuk om te praten en er ontstaat een soort van levendigheid die iedereen waardeert en onthoudt.

De antwoorden van de Chinese studenten waren interessant. Voor het eerst in de zes jaar dat ik hier kom, hoorde ik ze enige kritiek op hun overheid opperen. Dat is hoogst onge­brui­kelijk, zeker tegenover een ‘ vreemdeling’. Blijkbaar is de nieuwe midden­klasse minder op haar mondje gevallen dan vroeger en zeker de kinderen van de nieuwe middenklasse: mijn studenten! Maar de toon blijft altijd respectvol. Zo vindt men de relatie tussen overheidsrepresentanten met vrienden uit het Chinese bedrijfsleven te nauw. Als het bedrijfsleven écht onafhankelijk en zonder ‘steun’  van de overheid moest operen, zouden de beste overblijven en van inter­nationale kwaliteit blijken. “En dan komt de volgende Apple vast en zeker uit China. Het zou goed zijn als de overheid dát stimuleerde!”. Kortom wel (voorzichtige) kritiek maar uiteindelijk toch veel vertrouwen in ‘het kunnen & het gezag’ van de regering.

shanghai-op-straatHet Slechtste? De voortdurend rijzende huizenprijzen in Shanghai. Geen enkele net afgestu­deerde kan hier nog een huis kopen. De huizen zijn hier ongeveer even duur als in Neder­land en in de binnenstad natuurlijk heel veel duurder – iedereen met wereldguts & talent wil immers in Shanghai, ‘The Bigger Apple’ komen wonen. Een net afgestudeerde verdient ongeveer 650 euro per maand, maar dan moet je wel goed zijn en geluk hebben. Een eigen huis(je) kan je dan dus wel vergeten.

babymelk chinaHet Slechtste? Anderen hadden het, zowel binnen als buiten de coolhunt om, over ‘Healthy Food’ en dat het daar nogal eens aan ontbreekt in Shanghai en China. Ik dacht eerst dat ze dat groene, eco-vriendelijke, organische voedsel bedoelden wat bij ons in groeiende kring(e­tjes) behoorlijk populair is. Maar dat was naief westers gedacht. Hier in China bedoelen ze met ‘Healthy Food’: voeding die veilig is. Babymelk die je kunt vertrouwen. Kippenvlees waar je gegaran­deerd niet ziek van wordt. Soms vergeet je dat deze superkrachtige wereldstad in een land ligt dat we twee decennia geleden met zijn allen nog zeer vanzelfsprekend:  ‘onderontwikkeld’ noemden. Niet alle ‘basics’  zijn hier zo tof geregeld als in onze verzor­gings­staat. “Maar pakt die krachtige overheid van jullie die schandalen dan niet keihard aan?”, vroeg ik. “Ja, maar soms zijn de relaties tussen overheid en bepaalde bedrijven nauw.”

Shanghai parkHet Beste? “Wij hebben zo veel potentieel. Als we ook nog eens creatiever en innovatiever worden, dan groeien we waarschijnlijk uit tot het wereldrijk in het midden.”  (“creatiever en innovatiever”: die kerncompetenties maken het hart uit van International Lifestyle Studies. Ik bedoel maar….).  Het Beste? “Wij zijn socialer georganiseerd dan jullie, in het Westen. Jullie zijn vaak eenzaam. Wij leven meer samen.”

Vind je deze column leuk of interessant, volg me dan op Twitter

Carl Rohde

Shanghai impressies deel 3

Elke week schrijft Carl Rohde een column tijdens zijn verblijf van een maand in Shanghai. Deze week weer zeven Shanghai impressies

1. Prostitutie bestaat in China niet. Aldus de overheid. Wel word ik iedere avond op mijn hotel­kamer gebeld door een dame die mij in het Chinees van alles aanbiedt. Ik kan dat niet verstaan, maar nu heb ik een vriend op bezoek en die verstaat wel Chinees. De dame blijkt te vragen of we behoefte hebben aan “Een Hemels Kopje Heuse Moederliefde” dan wel “Een Extra Dekentje Voor De Nacht”. Kan het poëtischer? Ik blijf toch maar nee zeggen. Tegen haar hemelse kopjes en extra dekentjes.

IMG_23612. Chinezen en Nederlanders hebben wel wat gemeen: het zijn beide volkeren met een lange geschiedenis van handel drijven. Veel Chinezen weten niet al te veel van ons kikkerlandje. Maar ze weten wel dat we goed in talen zijn en dat bewonderen ze dan ook. Ik zeg dan dat we een volk van handelaren zijn en dat we ons geld goed­deels verdienen buiten onze krappe landsgrenzen. Dus moeten we onze talen wel spreken. Dat wordt begrepen en herkend. Iedereen hier wil Engels met je spreken. Om te oefenen. Engelse cursussen in overvloed. Zoveel chinezen doen hun best om Engels te leren. Hoeveel europeanen en amerikanen staan daartegenover hun Chinees bij te spijkeren?

IMG_23313. Van overheidswege is het verplicht om bij chinese films engelse ondertiteling neer te zetten. Slim qua commerciële handelsgeest. Zo kan ook ik naar een chinese film. Maar ook educatief slim. Iedereen die wil, kan nu op een entertainende manier engels oefenen.

4. Pratend met mijn chinese studenten valt me op dat ze zich voor het eerst licht-kritisch (maar wel zeer loyaal) durven uit te laten over hun regering. Bij mijn eerste bezoek, vijf jaar geleden, deed men dat nog niet. Dit is de ‘sociale media generatie’ en die is gewend vlotter dan voorheen mogelijk was opinies te ventileren in een ‘vrije’  netomgeving .  Ja, het net wordt geregeld deels afge­sloten. Maar de jongeren protesteren: “Ze zouden het net niet moeten afsluiten. De regering zou ons moeten leiden, zou ons moeten opvoeden hoe we het net op een verantwoorde manier kunnen gebruiken.”  Interessante zin: wel kritiek, maar de autoriteit van de overheid (om op te voeden, om te leiden) wordt niet in twijfel getrokken.

5. Vrijwel alle chinese studenten nemen een amerikaanse naam aan. Soms lijkt die naam fonetisch op hun chinese naam. Vandaag bijvoorbeeld gesproken met Fun – die in het chinees iets van Foeng heet. Soms kiezen ze de naam van een celebrity uit. Steve (Jobs) en Bill (Gates) doen het hier goed. Soms vinden ze een amerikaanse naam gewoon mooi klinken, ook al kennen ze de betekenis ervan niet. Zo lopen hier aardig wat meisjes rond die zich stralend crocodile noemen.

BKJkWGkCAAEXkPh6. Les geven gebeurt hier behoorlijk traditioneel.  De docent oreert lange tijd. Checken of de stof doordringt tot de studenten lijkt buiten de taakopvatting te vallen. Er liggen altijd wel wat studenten te slapen in de banken. Dat wordt niet als onbeleefd ervaren. Ik vroeg of die studenten misschien heel moe waren van hun bijbaantjes. Nee, want die mogen ze niet hebben. “Soms is de stof zo saai, dan je niet anders kan dan in slaap vallen.”

7. Ondertussen kreeg ik gister fikse complimenten over mijn typisch Nederlandse (interactieve) manier van lesgeven. “You make me think”. “You make me realize I have brains”. Ik vind het fantastisch dat vijftien van deze studenten naar Fontys International Lifestyle Studies komen en daar met onze onderwijs­stijl gaan kennismaken. ILS daagt continu uit “To make you think”, creatief en gedis­cip­li­neerd. En bij ons is zo ongeveer het hoogste goed om hersens en antennes wagen­wijd open te zetten.

Vind je deze colum leuk, volg me dan op twitter .
Carl Rohde

Shanghai impressies (deel 2)

Door: Carl Rohde 

Sorry, New York, maar Shanghai is TheBigger Apple – voor de eenentwintigste eeuw.

IMG_2332Dat wil niet bepaald zeggen dat de stad geen problemen heeft. De luchtvervuiling is enorm. De zon gaat vrijwel altijd verborgen achter een grauwsluier. De enige dat ik hier anders en frisser leerde kennen was tijdens de Wereld Expo van 2010.  Toen werden, terwille van de toeristen en ‘een goede indruk’ alle fabrieken in de wijde omtrek gesloten (je hebt het als regering voor het zeggen of niet).  Maar onder normale omstandigheden… “ We kunnen hier nooit sterren zien”,  vertelde een van mijn studenten en mijn hotelkamer bevindt zich op de twaalfde verdieping, maar in de lobby en de aangrenzende ontbijtzaal hangt geregeld en onmiskenbaar de lucht van benzine en uitlaatgassen. Het is maar te hopen dat niemand in de lobby een sigaret opsteekt, want ik sta niet in voor de gevolgen.

Die vervuiling wordt wel  grootscheeps aangepakt hoor. De gemeente Shanghai moedigt het gebruik van electrische autos, scooters en motoren zeer aan. Alle taxis gaan bijvoorbeeld binnen nu en vijf jaar electrisch (je kunt het als regering maar voor het zeggen hebben of niet).  Nadeel is wel dat je die electrische dingen helemaal niet aan hoort komen. Dus als de lobby van mijn hotel niet explodeert, is er altijd ook nog de kans dat ik platgereden word door zo’n electrisch vehikel. Dat dan weer wel: milieuvriendelijk.

IMG_2335De Chinese cultuur is veel collectivistischer dan de onze. Wij zijn, zoals bekend, veel meer individualisten. Die cliche’s kloppen inderdaad. Je kunt hier echter wel kant­tekeningen bij zetten. Nergens is het harder duwen en dringen om de bus in te komen of om een metro­kaartje te kopen dan in China. Een collectieve norm dat je in de rij gaat staan en je beurt afwacht, bestaat niet of nauwelijks. Het is ieder voor zich. Wat nou collectivistisch ethos? Mijn roots als Rotterdams straatgozertje komen weer naar boven: ik dring en duw me weer naar voren met een felheid die decennialang schuil ging achter beschaafd westers  gedrag.

IMG_2359Aan de andere kant zien we dat collectivistische ethos wel weer in de omgang van volwassen kinderen met hun oude ouders. Op zondag ben ik door de volksbuurten gaan wandelen. En dan zie je er velen: mannen en vrouwen van in de vijftig die aan de schuifelwandel gaan met hun stokoude ouders. Mooi om te zien, kunnen wij wat van leren.

IIMG_2362k sprak Remi, een student, die stage loopt bij een internationale hotelketen. Hij vertelde me dat Chinezen er hun werk goed doen. Als de shift er echter op zit, zal het hun een worst wezen hoe de opvolger de taken voortzet. Even een notitie maken om het de volgende keer een beetje makkelijker te maken wanneer hij begint: niet-mijn-Chinese-werkpakkie-an. Daar geldt dat collectivistische ethos dan weer niet.

BKJkWGkCAAEXkPhAan het einde van ieder college dat ik hier geef, kunnen studenten vragen stellen. Die gaan soms breder dan de inhoud van mijn collegestof. Gister zei een meisje: “ Ik ben zo onder de indruk van Europese en Amerikaanse studenten. Ze praten veel vrijer dan wij. Het lijkt wel alsof ze meer moed hebben om hun eigen gang te gaan. Steve Jobs had zelfs de moed om zijn studie niet af te maken. Denkt u dat ik die moed maar beter ook op kan brengen?”  Ik heb geantwoord van niet, maar misschien heb ik daarmee de Chinese Steve Jobs wel om zeep geholpen. Er drukt een zware last op mijn schouder…

Als je deze column leuk vindt, volg me dan ook op twitter.
Carl Rohde

Noot redactie: Carl Rohde is begin mei 2013 professor ‘Trend watching & Innovation’ geworden at Shanghai Institute of Technology!