Shanghai impressies – laatste deel

Door: Carl Rohde

Je kan er zo naast zitten hier. We hebben ons allemaal wel eens verbaasd over het sociale feit dat het in China geaccepteerd is voor veelal wat oudere mannen om in pyama door hun buurt te wandelen of naar het park te gaan. Tegenover mijn hotel is een exotisch parkje en daar zie je ze iedere ochtend tai chi’en. In pyama dus.

chinezen in pyamaMijn idee was altijd dat deze wat oudere heren er gewoon hun gemak van namen. Ze zijn zo vertrouwd met buurt en park dat ze simpelweg niet meer de moeite nemen om zich ‘fatsoenlijk’ aan te kleden. Foute inter­pretatie, veel te Westers gedacht.

In China draait alles veel minder om  een ‘enjoyable easy going lifestyle’ en alles veel meer om het continu tonen van de status die je hebt opgebouwd. Hoe statusvol kan het-over-straat-lopen-in-pyama dan wel zijn? Behoorlijk. In China geeft het aan dat je voldoende geld hebt verdiend om niet meer te hoeven werken. Dat moet getoond worden! In pyama.

Ik ontmoette hier iemand die voor (Engelse) studenten studiereizen naar Shanghai organi­seert. Hij vertelde dat alle studenten (natuurlijk) het Shanghainese uitgaansleven in willen. Kijken hoe imponerend cool hier het geld uit de zakken geklopt kan worden. Het animo om een van die immense fabrieken hier te bezoeken – kost een dagtocht – is aanmerkelijk minder groot. Chinezen glimlachen vriendelijk om die keuze, maar die glimlach wordt gecombineerd met enige minachting. Hoe kun je hier nu alleen maar uit willen gaan? En niet leren van hoe China, als geen ander: The Manufacturer of the World, zijn magistrale werkkracht organi­seert en zijn geld verdient in die immense fabrieken? Onbegrijpelijk decadent vindt men dat hier. En men glimlacht beleefd.

money shanghaiWe zijn Nederlanders, dus toch maar even wat prijzen. Ik zit in een Chinese buurt. Net buiten de echte stad, waar alles minstens het Nederlandse prijsniveau heeft. Twintig minuten met de metro om er te komen. Een kaartje kost 30 cent  – tenminste moet je wel zo electrische pas kopen. Zo niet, dan ben je een tourist en betaal je voor hetzelfde ritje ongeveer twee euro. Ik ben van mijn eigen buurtje gaan houden. Het hotel is best wel goed – 40 euro per nacht. Ik breng mijn overhemden, broeken en pakken zelf naar de stomerij – 1,25 per stuk. Ik eet bij de Chinees – 3,5 euro. En eergister vond ik een Japans restaurant voor studenten. Toen alleen maar een paar sushi gegeten – kijken of mijn buik de kwaliteit aan kon. Missie geslaagd. Gister heel veel sushi’s gegeten – overheerlijk voor 3,5 euro. Vanavond ga ik los. O ja, en op iedere straathoek kun je een voetdrukpunt massage halen. Ideaal voor als je veel loopt. 6 Euro voor een uur – inclusief kopje thee.

Ik ontmoette hier een negentienjarige student uit Amsterdam. Hij studeert er logistiek en loopt hier stage. Eerlijk gezegd bewonder ik de ondernemerslust van dergelijke studenten. Zo-ver-van-huis-alleen-in-een-vreemde-stad: dat gevoel. Ik geloof, als ik eerlijk ben, dat ik het toendertijd op die leeftijd helemaal niet gedurfd zou hebben. “85% van mijn mede­studenten in Amsterdam zoekt een stage binnen een straal van vijftien kilometer van zijn huis. Zodat hij/zij niet ver hoeft te reizen”, zo vertelde hij. “De andere 15% wil juist de wereld in en grenzen verleggen”. Die gaat bijvoorbeeld naar Shanghai. Kiezen we voor gemak & veiligheid of voor het onbekende & ongekende kansen?

Vind je deze columns leuk? Volg me dan op twitter.

Carl Rohde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s